O presuntuoso Chasco

O presuntuoso Chasco

Chasco - Tarabilla - Stonechat
(Saxicola rubicola)

Un dos acompañantes habituais de Carreirón, e ademais un dos mais curiosos e confianzudos, que non dubidan en posar para a foto dende unha silveira ou dende a copa dun pino, onde éles se vexan mais repoludos... Bó exemplo disto son as estupendas imaxes que subo nesta entrada, froito dunha xenerosidade inversamente proporcional ós metros de distancia que estes bonitiños paxariños conceden ó obxetivo do retratista repunantiño.

(click nas fotos para zoom)

Residentes en tódalas estacións, aínda que hai anos en que se ven menos, ben sexa por unha cuestión de discreción, sexa por viaxes de negocios, ou porque van pasar unha tempada coa familia política, nono sei.

Machos, femias e crías, cada quén dispón de cadanseu fondo de armario, sendo o mais vistoso o do macho, igual que acontece en outras especies, vestindo femia e crianzas unhas cores mais adustas, por aquelo de figurar con discreción, e lograr que os cativos cheguen a darlles netiños.

-Papaíño papaíño, eu quero

       un iphone-10.
      Mércamo, mércamo...

-Buf, crus de xuventude!

Dita época de cría abrangue dende Marzo a Xullo, sendo polo Vran cando se adoita atopar ós xoves Chasquiños correndo por dunas e Cóns de Carreirón, por certo, da man dalgún proxenitor, nomeadamente do pai, dabondo entregado ás sofridas labores de abnegado kanguro.

Dame un biquiño, ho!

Un dos actos mais aquelados do cortexo, semella unha vaidosa exibición que consiste nunha caste de danza, na cal macho e femia executan airosos brincos, revoando verticalmente pra se deixar caír de inmediato nun punto moi arrente do inicial de saída.

Eso sí, procurando non abandoar o salón de baile, e sen perder de vista as consumicións...

Aínda que os Chascos pódense deixar ver polos núcleos urbáns, eu nonos consideraría tan metropolitanos coma poden ser por exemplo os Pardales. Acho que ése tipo de visitas seguramente son accidentais, guiados ata nós na procura de alimento, pra retornar axiña ó niño, lonxe das malas compañías das persoas, aínda que éstas sexan da Arousa...

Por certo, a éstes paxariños nonos dou acadado con tanta facilidade polo Monte, sendo no norte da Arousa cértamente mais escasos, imaxino que por estaren mais afeitos ó entorno dunar, de cuxo hábitat hai moito mais polo Sur. Cando entras en Carreirón son dos primeiriños en virche dar unha animosa e agradable benvida.

O "Chasco norteño (Saxícola rubetra)", é unha variedade que tamen se deixa caír por Arousa, á cal acaso pudera pertencer éste belo exemplar femia da esquerda. Si é así, agradezo que alguén mo indique... e senón, que cale para sempre... 

Home, como compañeiros de roteiro non teñen rival, aínda que a mín tanto me tén que estean mais lonxe ou mais preto, o asunto é que che alegren o paseo...

Bico de coral: turista á forza

Bico de coral:
turista á forza

Bico de coral - Common waxbill
(Estrilda astrild)

Un ano mais, os chíos déstes bonitiños paxariños asulagan a Lagoa de Carreirón, á falla de auga, a cal xa no medio do Vran, atópase moi mermada de caudal, eu diría que a un trinta por cento, có que as miñas previsións son de que éste ano imos asistir por segundo consecutivo á seca total, salvo intervención divina das Deusas da auga que lle poña remedio.
(Click nas fotos para zoom)

Turistas á forza, son orixinarios da África Subsahariana dende onde foron introducidos como animal de compañía, unha amizade moi forzada por unha das partes, non?
É chamativo que entre as Comunidades mais afectadas por ésta anomalía volva a atoparse Galiza. Seica eiquí pagámolas todas.
No seguinte mapa apreciase con claridade a boa "terra de acollida" que somos...

Fonte: Mapama.gob.es
Atlas pp608-650

Coma tantas outras veces, a especie human servíndose a eito da Natureza para o seu deleite persoal, coma se ningún ser vivo do planeta tuvese dereito a vivir sen o plácet do amo...
Son considerados unha especie invasora, estando rexistrada no Catálogo español de especies exóticas, con prohibición de introducción no medio natural, posesión, transporte, tráfico e comercio.

Porén, eu gosto mais de chamalos "libertos" pois con ésa nova condición gañaron a pulso un sitio entre nós, procurando para sí un nicho de subsistencia no que veñen prosperando (eu diría que harmoniosamente) entre as especies autóctonas, e bén que acadaron o obxectivo, pois no noso Parque Natural xa levan uns cantos anos reproducíndose.

Debido ós seus hábitos, cunha alimentación en esencia granívora, e un hábitat de vexetación palustre, forman unha colonia moi concentrada e restrinxida aos límites da Lagoa de Carreirón, cunha poboación que a mín paréceme estable, sen oscilacións relevantes constatables en canto ó número de individuos, alomenos nestes últimos catro anos.

Os sexos diferéncianse en que os machos teñen o peteiro e o peito dunha coloración vermella máis intensa que as femias. Os exemplares xoves posúen unha cor mais apagada, moito menos lucida de cores que os adultos, e o peteiro de cor parda.

Vaia, que coma en tantas ocasións, primeiro trouxémolos á forza, e de que foron capaces de se abriren camiño por sí mesmos, proscribímolos e "insultámolos" como "invasores" e "ameaza", como si con éste proceder expiasemos as nosas culpas, que son únicas, propias é intransferibles.

Non temos remedio...

Tempo de namorar

Tempo de namorar

Lavandeira amarela - boyera - Yellow wagtail
(Motacilla flava)

Primeiro foi a ledicia de poder acreditar un ano mais que as Lavandeiras amarelas, unha das tres variedades do que eiquí chamamos "Señoritas" xunto coa L.Real e a L.Branca, non fallan á cita primaveral coa nosa Illa pra encher coa súa loira beleza as paraxes de Carreirón.
(click nas fotos pra aumentalas)

Porén, o que descoñecía ate o dagora é que non só veñen no medio dos guiris a pasar a tempada estival nun clima mais temperado que a rigorosa ardentía coa que o Vran castiga outros lares mais ó Sur, onde estes paxariños viven no inverno. O feito foi que, consagrado como estaba eu en aproveitar a curta distancia que me brindaban, axeitada pra roubarlles boas fotos antes de que mirasen o reló e desen en fuxir, apenas puden adiviñar así como lles apuntaba a través do visor, unha inabitual conduta nin tampouco o seu aspeito, os cales non eran os mais naturais neste paxariño.
Os seus movementos eran erráticos en extremo, escapándome continuamente da vista e entorpecendo a miña labor espontáneamente estreada de pasteleiro paparazzi de eventos cardiacos. O excitado macho pegaba brincos con pequenos revoares daquí pra-lá arredor da femia, mentres transformaba coma un aventaxado mutante de cinema a figura do seu corpiño, aumentando o "volume" de tal xeito que lle daba un aspecto que non sei si adxetivar como asombroso, cómico, ou grotesco. En calquera caso todo o espectáculo que me estaba a ofrecer era comovedoramente fermoso.

Tal despregue de medios éranche exclusivamente  cousas do macho, porque a femia conformábase con asistir dun xeito mais ben pasivo á namorada interpretación, case semellaba agardar con pacente resignación a que rematase dunha vez a serenata do repunante pretendente, sen se mover do sitio onde ficaba no papel que tiña asignado de obrigada actriz secundaria en tan apaixoada performance. 
Lástima que o tempo que me concederon foi mais ben escaso, non me dando lugar a facer algunha toma de video que viñera a adornar un pouquiño mellor a reportaxe fotográfica que acompaña éste relato.

Agora só queda agardar a que, chegado o intre oportuno, me queiran avisar pra facer o propio cós pitiños resultado déstas nupcias, ás que fun insospeitadamente convidado sen ter nada cós noivos nin coa familia. 

Chegado ése momento procederei á debida presentación en sociedade dos cativos, así coma á oportuna publicidade de tan proceloso evento nos tabloides da prensa rosa...

Rariño coma un Merlo branco

Rariño coma un Merlo branco

Xa teño o meu Merlo (Turdus merula) ...branco! ou mais exactamente disque é un Merlo leucístico. Nono hai que confundir cun Merlo albino, o cal caracterízase pola ausencia total de melanina tanto nas plumas coma na pel e nos ollos. O noso só presenta ésa carencia parcialmente nas plumas, e ademais, como se pode comprobar nas fotos, arredor dos ollos conserva a cor encarnada coma os exemplares "normais", áparte dun fermoso peteiro cunha cor intensa que mais semella encarnado que o amarelo típico déles. Éste tipo de "Melros", como gostamos chamar na Arousa, son unhas rarezas que se producen de cando en cando, así que xa podemos presumir de ter eiquí alomenos un exemplar, que se vén deixando ver dende hai mais dun ano, según confirman fontes autorizadas deste retratista repunantiño.

Vaia, que xa teño o meu "Patito feo" polo que tanto me teñen preguntado nos últimos meses, Unha especie de "pantasma da ópera" do que moitos saben, mais que ninguén pode demostrar... ata hoxe. Unha especie de unicornio nunca visto que fascina ao observador, pois aínda que en cautividade os criadores logran ata aves "a cuadros", non é nada habitual ésta mutación nun paxaro salvaxe. De feito, por non saber, eu non tiña nin idea destas cousas nas aves.

Había un tempo que o rondabamos, pois cada vez mais xente falábanos desta presenza, sendo grazas a ésa información que pudemos ubicalo nunha zona concreta arredor do Faro, e aínda que nono acadamos á primeira, ó final non pudo evitar éste agardado debut no meu "bug-blog" para o que se aigura un éxito de taquilla... 

Como bó veciño, semella que tén desenrolados hábitos mariscadores, pois apareceu dirixíndose directamente á seca da praia pra comezar a remenxer nas algas con tal habilidade, que mais parecía estivesemos diante dun experimentado Virapedras.

Por certo, todo hai que dicilo, unhas fotos que nos puxo bén difíciles, pois mariscaba á sombra duns Cóns que provocaron unhas tomas orixinais subexpostas de aparente mala calidade, que só pudemos arranxar mediante a edición, conseguindo por fín a golpes de photoshop "sacalo da sombra" a locer a súa formosa e exclusiva xenética.

Cando fuxeu, canso xá da nosa insolente presenza axexando cada vez mais preto dél, pensamos que rematara o nóso día de sorte. Mais seguindo pola mesma zona, non tardou en volver a aparecer, desta volta executando unhas brincadeiras coas que semellaba enredar con outro exemplar, un macho digamos normal, vaia, negro coma unha onza de chiculate nun túnel, ó cal perseguía e mesmo acosaba brincando arredor dél tanto polo chan coma antre os pinos.

Ó mellor só quería facer un amigo, coma o do conto, pero ao seu pretendido parecía que non lle facía moito chiste nin a feitura nin a actitude do noso descolorido rapás, xa que fuxía dél como fuxen os de "Fariña" da lancha de aduanas.

Por fin se desvelou o misterio do Melro branco do Monte, ou alomenos xa temos a súa foto de carnet. Agardamos ter a oportunidade de acadar algunha imaxe mais que nos pudera informar de si estamos ante un exemplar único ou tén algún compañeiro mais.

Mentras tanto podemos ir facendo dente có seguinte video que lle puden roubar durante estas correrías matinais, ben fozando como dixemos antes nas algas da mallante, ou ben tentando acalmar as carencias afectivas, tras do outro sofrido exemplar:

Unha paleta de Xílgaros

Unha paleta de Xílgaros

Xílgaro - Jilguero - Goldfinch
(Carduelis carduelis)

Si vos falan dun Barroso, ou dun Picacardos, ou ben dun Pintasilgo ou Pintaxilgo refírense ó mesmo paxariño. A respeito do étimo, ou orixe do seu nome, a opción máis aceptada é a que informa de que se tomou da raíz latina silybum (cardo), que á sua vez viña xa da acepción grega "sílyvon" de fonética similar e cuxo berce xa se perde no tempo.
(click nas fotos pra ampliar)

O Xílgaro é unha das especies mais comúns de paseriformes, cunha ampla dispersión que abarca toda Europa, agás o norte Escandinavo, ficando tamén moi estendido polo Oriente medio ate o Irán. Respeito da altitude, pódelos atopar dende o nível do mar, como é o noso caso, ate os 2.000m, aínda que non gostan gabear tanto, pois apoltronan mellor o cú  en entornos mais "cordiais" afíns ó seu ciclo vital. 

Para a Península Ibérica calculaban hai unha década arredor dos 3 millóns de exemplares, mais a captura para cautividade, canda á proliferación dos pesticidas, andan a enrarecer as poboacións onde outrora eran abundantes. Outras veces vense na obriga de mudar os seus hábitos migratorios locais na procura do alimento, cando éste se vé afectado pola climatoloxía, cousa que hox fica trístemente á orde do día.
Os xuvenís presentan unha cor uniforme na que predominan os grises, tornando no Outono na explosión de cores coa testa tricolor dos adultos. As diferencias entre machos e femias, aínda que as hai, son case imperceptibles, polo que o dimorfismo sexual non é pra telo moi en conta.

A partires de Febreiro ou Marzo comezan os preparativos nupciais, onde seica as femias levan a voz cantante, nunca millor dito. Após deixar cantar ós machos unha chea de tempo ate facerlles esgotar o repertorio, comezan a "deixarense querer"  indicándollo ós Adáns elixidos con xestos e movementos "ad hoc" para que o sofrido pretendente se dea por enterado. Os niños son construídos exclusivamente polas femias, contribuíndo os machos ó seu anaquiño de igoaldade de xénero achegando os materiais nun continuo ir e vir, e encargándose éles tamén dos trámites da licenza de obra no Concello... :-)

Teño comprobado que son moi gregarios, pois creo que nunca vin un exemplar faenando en solitario. Sempre os verás en grupiños deixando que incluso se acheguen exemplares de outras especies, pra remenxeren polo chan, ou gabeando ós Cardos e pendurando deles en ilóxicas posturas buscando o millor xeito de chegar ós grans, os cales son o seu alimento básico. Non por casualidade, o nome científico é o que é...

Dende tempos moi antigos véñense criando en cautividade. Din os criadores que polo alegre canto que teñen. Eiquí discrepo. Unha cousa é que as persoas gosten do seu canto, e outra cousa ben distinta é interpretar que os paxariños o fan con alegría. É mais, persuádome de que éses chíos responden a emocións moi distintas que nacen da ansiedade de sentírense presos. Sempre defenderei que tódolos animaliños deben ficar no seu entorno salvaxe, que é o lugar idóneo para o cal evolucionaron durante innumerables xeracións, e nós non somos ninguén pra apartalos daí, só polo egoísmo de acaparar pra nós unha beleza que non nos pertence.

Pola aceptación que acadan os retratos que publico, comprobo que son uns animaliños cuxa beleza fascina, iluminando calquera lugar coa súa soa presenza. 
...E falando de beleza, hai unha formosa lenda que dí que cando Deus outorgou as cores ás aves, o xílgaro ficou último. Como queira que Deus xa esgotara o repertorio de cores da paleta, tivo que arrebañar os restos que lle quedaban para podelo pintar, có cal inesperadamente deixounos o marabilloso resultado que temos á vista na mostra de imaxes que hoxe achego.

XÍLGAROS Paxarinhos sorrintes, danzantes aves simples, vós sí que entendedes os ritmos da Natura,  a vida é o presente. Paxarinhos teimosos, magníficos cantores  de armonías perfectas... Fermosos, belos xílgaros tan libres como o vento a xogar cos cabelos. Voltai á Arousa bela, que moito vos queremos. Voltai nos amenceres de luz a vida a enchernos. (Obrigado, Dores Lobato)

Anima-diños

Anima-diños

Como se fose un pase en Sesión Contínua, nesta entrada imos colgar unha escolla das gravacións logradas nos que sempre son afortunados encontros cós Bichiños de Carreirón, as cales, logo de pasaren o criba das inflexibles críticas das redes sociais, resultaron nominadas pra éste enxebre certame cinematográfico. 

Cértamente estes videos non pasarán ós anais dos documentais pola súa calidade, pois responden a tropezos casuais cunha fauna que sempre me surprende sen tempo de porfía, si ben no meu descargo hei de alegar que sempre procurei respeitar a imaxe mediática dos artistas. Polo tanto creo precisa certa indulxencia no implacable xuizo que dea a reverenciada audiencia deste Blog, que agardo indulte as tremendas carencias das gravacións, que nalgúns casos aquelei botándolle un pouco de humor. Defeitos que, por outra banda, evidencian a improvisación das tomas, transmitindo así o frescor e a emoción do momento. 

Pois logo, como dicía aquel, imos botar man da "maldita hemeroteca"  pra lle sacar as cores ós atrevidos bichiños que valentemente se chantaron diante do obxectivo deste repunante retratista, agasallándonos con éstas glamurosas intrepretacións:

O descobremento dun niño de Cobra sapeira con catro ou cinco crías que non terían nin dous días de vida. O seguinte finde volvemos por alí e xa medraran o triple, rematando os estudos superiores, e emáncipándose do núcleo familiar, deixando un completo roupeiro cheo de mudas.

É a primeira vez que podo grabar a un Peto verde alimentándose. Aínda que quedei discretamente a bastante distancia, non son parvos, e sí que me veu. Foi moi estrano que non fuxira, seguramente disfrutaba dunha boa comedela de formigas, que é o que xeralmente procuran peteirando nas dunas de Carreirón, onde hai moitos formigueiros. Outro momentazo...

Un admirable momentazo que non desaproveitei, cando ése grupo de Cullereiros, enfaenados e preocupados como estaban en encher o bandullo, concedéronme unha boa aproximación pra facer a toma désta memorable actuación.

Unha selección de boas imaxes de varias Estrozas, unhas raniñas encantadoras e dunha fotoxenia sin par.

Éstas foron as mellores imaxes en movemento acadadas ate o de agora da manda de Arroases que día tras día percorren a nosa Ría. Aínda estou gardando o alento pra non prexudicar as magníficas escenas.

Habilidades marisqueiras dun Mazarico rubio que no curto espacio de minuto e pico foi quén de arrincar da entranas da praia dúas boas miñocas, a última délas dun considerable tamaño, que seguro lle prestaron dabondo no seu valeiro bandullo. Todo o evento foi, como se pode comprobar, vixiado por uha Gabota patiamarela que, coma un Xuiz de silla dun partido de tenis, controlaba arrente dél dende a súa "atalaia" as evolucións do artista desta seman.

Un pavero grupo de Pardaliños que, dun xeito moi simpático andan a peteirar os restos que poden atopar polas gavias das tellas.

Aínda non fún quén de coller a xeito unha imaxe como eu quixera dun Verderol. Porén, aquí plantóuseme diante do coche pra se asear debidamente pola mañán nunha poza no medio e medio do camiño, o que non desaproveitei pra inmortalizar esta cinematográfica escena clásica de ducha.

Os Patos Culleretes son unhas anátidas cun peteiro desproporcionado que locen con orgullo. A mín ése magnífico apéndice lémbrame a Cyrano de Bergerac. Na Arousa só se poden ver na Poza de Espiñeiro, agardemos que por moitos anos, porque a súa presencia mais ben semella intermitente.

Toda a comunidade de Pardaliños do rueiro se citaron nunha poza formada coas que semellan ser xa a finais de Abril, as derradeiras choivas mais ou menos serias do inverno. Así que aínda non sei moi bén si se estaban aseando, ou facendo as beiras "one each other" que por alfo xa chegou a Primavera e haise que poñer á faena...

Aquí pillámoslle o rechouchío a éste macho de Escribenta facendo alarde das súas dotes cantoras en plena época de efervescencia reproductora. Abofé que estaba falador...

Menos mal que pasaba eu pra sacalo dalí, que si non, non sei que sería dél. Díxenlle que tuvera mais coidado, porque correu moito perigo, ó que me respondeu que viña un pouco "colocado" despois dunha noite loca de fiestuqui desfrutando de tanta auga que caeu onte, e como están en época de reproducción, xa se sabe... Son as hormonas, estúpido! :D

Con todos vostedes, o repoludo Lagarto Arnau e a glamurosa Lagartixa de Bocage, acabadiños de aterrar a Carreirón, para a presentación da inminente estrea nas carteleiras do mundo mundial dun novo "remake", de... "Os findes ó Sol"

Un violento suceso aconteceu días atrás a horas intempestivas nun bar da Poza de Espiñeiro na Illa de Arousa: Andaban dous Mergullóns cós ánimos moi alporizados, con moita violencia física e verbal por un perigoso asunto de ciumes. Aquí deixo constancia mediática do incidente, permitíndome a licenza de subtitular a escena pra mellor contextualizala e facilitar a comprensión do espeluznante acontecemento. O suceso foi denunciado ante a autoridá competente polo taberneiro, que tamén estivo a piques de papalas como queda demostrado no vídeo, instruíndo aquéla o correspondente parte de danos, inxurias e ameazas... ;) Son as hormonas, estúpido! :D

Cando a nosa productora "Bichiños Productions Corporation " volva a producir novas pelis con mais "saídas de tono" destas estrelas mediáticas, iremos enchendo este sitio có correspondente material audiovisual, onde os amigos das cousas do retratista de bichos de Carreirón poderán facer os pases que queiran có mesmo abono da entrada inicial.

Eso sí, sen dereito a palomitas.

Un inverno moi "cativo"

Un Inverno moi "cativo"

     Hai uns días transitou por moitos perfiles das redes sociais aquela foto tan coñecida da nosa Illa coa nevada do 17 de xaneiro do 87, o que aproveitaron algúns pra lembrar as sensacións desfrutadas en primeira persoa naquel extraordinario evento. Eu penso que o feito de desempolvar daquel lonxano episodio invernal poido ser froito de que éste ano botemos en falla as normais condicións de friaxe, vento e choiva coas que irrecurriblemente nos debería sentenciar a despiadada estación que chega acanda o solsticio pra arrincar a derradeira folla do almanaque. Ou alomenos así adoitaba acontecer ate o dagora.

Estreliña riscada (Regulus ignicapillus)

Porén, a climatoloxía deste ano estase revelando insólita, cós derradeiros días do ano erguéndonos da cama a 12º-15ºC, que certamente resultan mais acaídas no vran, mentres os meteorólogos da tele mándannos deitar en quente con aburridas e desidratadas isobaras, que xeran un acartonado clima que nestes derradeiros días do ano non sexa doado apagar unha extravagante xeira de lumes forestais no Cantábrico, "festa" coa que por aquelas latitudes semellan querer algúns despedir o ano.

Carriza dos xuncos (Cisticola juncidis)

Disque nos toca aturar os aleatorios propósitos daquel cativo ó que chaman "El Niño", un rapaz que seica éste ano chega moito mais arrebatado que nunca, polo que a casual calma de hoxe pódese tornar mañán en calamitosos temporais. Como pra se botar a rir do tan traído e levado Cambio climático...

Ferreiriño abelleiro (Parus major)

Mais como dicía o poeta, "yo he venido aquí a hablar de mi libro", así que polo que respeita ós nosos bichiños, tamén hai algunhas anotacións dignas de mencionar. Por Carreirón os paxariños cantan e voan prematuramente ledos coa mesma alegría coa que cada Primavera axudan a nos poñer en orde as Chakras. Neste mes do Nadal, cando moitas especies fan as maletas pra vir pasaren o inverno con nós, normalmente pódese desfrutar dunha abondosa variedade de paxariños, mais éste ano semellan andar atolaxados, despregando un mesto e apaixoado frenesí ó cal non adoita convidar a seriedade do clima invernal.

Tamén se poden ver a cotío parexas de bolboretas facéndose as beiras a garabatear unha con outra no ár, manténdose aínda rufas e con brilantes cores, a diferenza do habitual nesta época, de pálidas cores e avellentadas coas ás comestas pola voraz gula da idade, que llas consume na vellez, coma as aínda ben vistosas pás désta Vanessa atalanta, que loce ás súas mellores galas coma si estivesemos no medio do vran.

Porén, o que podo acreditar como un suceso fora do común, é bater cunha monstruosa Vespa velutina (a famosa asiática) vagueando polo alfombrado chan de jaspallada de Carreirón en confusa actitude, bandeando e tremendo insegura coma sen forzas. De inmediato a mirada ascendeu prás copas dos pinos, na procura do niño que por fortuna non apareceu. Polo volume dos cadriles do bicho que bén chegaba ós 4cm. podería ser unha raíña buscando sitio pra fundar unha nova colonia, despois do arraso que sofriron na que había nas Aceñas. Logo de pedirlle os permisos de obra o encontro rematou sen acordo en algo mais que palabras, así que alomenos ésta xa non vai fundar nada...

Mais difícil é "desencriptar" do caótico puzzle de lixos da superficie do chán a outros insectos moito mais miudiños, coma ésta fermosa Cicindela, a cal se ben nesta foto pódese desfrutar comodamente da súa beleza, pra mín é unha casualidade encetala. Por certo, vaille ter que pasa-lo ferro a ése anaco de á que quedou de fóra.

E pra rematar con esta pequena escolma de insectos subo aquí a ésta Chinche que me chamou a atención tamén polo tamaño, pois pareceume relativamente grande (uns 2 cm.) áparte da innegable beleza das tatuaxes que carrexa nun discreto lombo, só en tonos marróns... Pois descubro que resulta que é outra especie invasora, de nome Chinche americana dos pinos que seica non leva moito tempo con nós, e descoñécese ata que punto pode ser dañina. Xa veremos se non lle hai que executar un desafiuzamento express.

Éstas fotos serven tamén pra axudar a asimilar ése tan traído e levado Cambio climático que ven acanda o "rapaz" de antes. A finais do vran, que é a época, non se pudo colleitar nin a primeira amora en Carreirón debido á sequía deses meses. Incríblemente, có aninovo atopamos éste tenro acio con follas cheas de colorido e intenso verdor, colmado de flores e brotes de Amoriñas enchendo candanseu capulliño pulando xa por saír.

E uns metros mais pra diante, mesmo enriba da mallante arrente doutras especies de vexetación intermareal, varias colonias de Chuchameles espalladas tal coma se estuvesemos dando un paseíño pola beira da praia ó calor do vran.

Mesmo abraiante é ver florecer os Toxos en Xaneiro, coma nesta foto de finais dése mes do 2016. Teremos que adiantar as celebracións dos Maios da Primavera pró medio do inverno?
Son pequenos detalles que nos chaman a atención, poñéndonos sobre aviso de que algo grave estáse a cocer no clima, aínda que algunhas cabesas-juecas nono queiran acreditar. Por sorte cada vez son menos.

Vaia, que tiña pensado subir algunhas fotos mais, pero así como me temía que o jorado inverno có que iniciei o post non iba a traer cousa boa, así foi, e prós días do Patrón xa levamos unha semana solapando un temporal por riba doutro sen albisca-lo derradeiro, así que recollo polo momento a pasarela das miñas vedettes mentres preparo o seguinte desfile có permiso da autoridade competente e se o tempo o permite...

Avenoiteira, sonámbula de día

Avenoiteira,
sonámbula de día

Outra espléndida descoberta neste remate do vran, cando xa voltabamos de Carreirón polo camiño entre a Praia da Lameira e a Lagoa, nun finde ben proveitoso cértamente, após acadar entre outras, as primeiras imaxes do Picapeixe na Lagoa, que aínda haberá que revelar e, si acaso, introducir nun vindeiro post.

Nese treito é tentador botar a vista á esquerda, nunha derradeira ollada ó humidal da Lagoa... Pois nunha desas, nun sitio onde apenas asomaba por riba das herbas unha pónla caída, algo non cadraba nunha das piñas que aínda conservaba.
Ó mirar cós prismáticos descobrimos con surpresa que unha desas piñas non era tal, era nada menos que unha Avenoiteira, sen dúbida unha das aves mais difíciles de avistar, tanto polos seus hábitos noturnos, como pola habilidade innata de permaneceren inmóviles, confiando plenamente na invisibilidade que lle proporciona a suma da petrificada figura ás crípticas cores da plumaxe.
Nesta época o chan da lagoa xa secou, quedando moi feble e irregular, así que iniciei a aproximación avanzando torpemente, unhas  veces petando nalgún invisible tronco podre, cando non chumpar media perna nun burato do chan. Escuso detallar o escandaloso ruído que fun xenerando en tan procelosa conquista territorial.
Vaia, que non quedou ninguén sen se enterar que andaba por alí o repunante retratista dos bichos. Porén, a perena Avenoiteira, apenas entornaba un ollo, ata cheguei a pensar se non estaría morta.  Só os abreu un chisco cando cheguei arrentiño dela. Por un intre pensei que se deixaría coller coa man.

Cando xa case lle facía sombra ó bicho, após outro escandaloso e torpe paso en falso, sinteu a Avenoiteira algún perigo e escapou voando, mais sen se alonxar moito, voando en curtos saltos, pra pousar nos pinos darredor nun diámetro duns 50 metros, non mais. A lástima é que non lle pudera facer unha foto en vóo, pois verdadeiramente parecía aínda mais fermosa que pousada.

Avenoiteira,
Chotacabras,  Nightjar

(Caprimilgus europaeus)

Todo un "momentaso" polo insòlito encontro, cando xa conformaramos con ésta imaxe doutro exemplar lograda días atrás cando andabamos tomando fotos nocturnas.



Por último, ésta imaxe da esquerda, nun dos focos das instalacións do Punto Limpo parecía a única posible, que xa daquela fora un suertudo golpe do azar. Así que o de onte xa non tén nome...

Na Galiza, lugar onde o misterio e a superstición sempre tivo ampla cabida, é coñecida como  "Ave da morte" xunto a Mouchos e Curuxas, e portadora das ánimas dos defuntos ó Alén... O cómico nome en Castelán, procede da crenza de que polas noites adicábase a chucharlle o leite ás cabuxas. Son en ámbolos casos misteriosos contos supersticiosos pra unha das aves mais ignotas que temos por aquí...