"FRAN DE CARREIRÓN's bug-blog" é un sitio onde acomodar as imaxes que os bichiños me pintan no sensor da cámara. Arousa dende o ollo do retratista repunantiño.
Os varamentos de Augamortas son habituais en tódalas costas do mundo, e as da Arousa non iban a ser distintas das demais neste tipo de sucesos. Todos temos tropezado con algún exemplar destes curiosos animais ó pasear pola praia. Porén, o seu tamaño adoita ser dunhas dimensións discretas, digamos de entre uns 15 e 25cm. de diámetro mesurados có seu desparramado corpo en terra. Alomenos así eran aqueles ós que tuven a ocasión de ver en anteriores encontros.
Pois ben, no habitual roteiro por Carreirón de hoxe atopamos varada na mallante da praia de Xastelas do P.N. de Carreirón un exemplar que nos produxo asombro polas súas xenerosas dimensións... mais de 50cm de diámetro, que duplicarían o que podemos considerar común por éstes lares, e que creo que nas fotos que acompañan a ésta entrada deixamos gráficamente autentificado.
Grazas a un amigo das redes sociais pudemos identificar a éste fenómeno, disque se trata dun "Rhizostoma pulmo" que pode chegar ós 60cm.de diámetro, sendo habitual no Atlántico dende finais do Vran ata principios do Outono, así que si acaso o raro do acontecemento sería telo atopado por éstas latitudes nestas datas no medio e medio do Inverno.
En calquera caso, tendo en conta o asombro xerado pola publicación destas fotos, eu diría que nas augas interiores das nosas Rías tampouco debe ser un bicho moi habitual...
Eiquí temos outra proba mais do irremediable cambio climático que xa fica con nós pra se quedar. Uns amigos pasáronme éstes días un vídeo cunha extraordinaria grabación da semana pasada do que semella unha cría de Peixe Lúa, a cal recolleron cando iba a varar, pra liberala de inmediato no muelle do Cabodeiro. Tamén me comentaron o avistamento doutro exemplar que sería un par de cuartas mais grande que éste, ó que lle estaba a acontecer algún problema similar, sendo capaces de desvialo lonxe da mallante. Desta quenda o suceso foi pola zona dos Tarais, coa Ponte á vista.
Tales avistamentos coinciden no tempo con outros producidos días atrás no Boiro, que foron noticia nos periódicos da Ría alomenos por dúas veces, e sempre con exemplares mais grandes, arredor de dous metros de lonxitude. Neste artigo do Faro de Vigo detállanse os pormenores do suceso.
O Peixe Lúa (Mola mola) é un peixe dunha lonxitude media duns 2m, aínda que se teñen anotado rexistros de 3,3m. e habita as augas mornas en zonas tropicais. É unha especie peláxica que pode nadar ata profundidades de 600m, iso sí, ó seu xeito, con ésa forma tan particular de abanear a un lado e a outro as grandes aletas superior e inferior, que lle restrinxe bastante a lixeireza do nado. Cértamente semella bastante torpe. A mín recórdame un pouco coma cando, por dispoñer dun só remo, no canto de bogar poste a cinguir, avanzando con dificultade e rumbo errático... ;-)
Pódese ler na Wikipedia que si o Peixe Lúa ten que nadar en augas por baixo dos 12º pódelle causar desorientación. Non creo que eiquí a temperatura do mar chegue tan baixo nesta época, mais o vídeo insertado no remate desta entrada semella confirmalo, pois unha vez que o noso peixiño foi liberado, anduvo nadando en roda por mais de dez minutos sen ser quén de fuxir a augas mais abertas. Tamén avisan nesa entrada de que os avistamentos desprazados tan ó norte do seu hábitat natural son unha proba mais do aumento da temperatura das augas.
Unha captura accidental en augas Asturianas foto: noticia Faro de Vigo 20/08/2017
E o que resulta aínda mais asombroso é que tivesen a coraxe de adentrarse na Ría, con escaso fondo en moitas zonas, e por tanto de perigo certo de varamento que lle pode provocar, ou cando non o alto risco de embestida con calquera embarcación lixeira do saturado tráfico que temos nas nosas augas.
Vaia, que tendo en conta que os nosos Peixiños Lúa semellan exemplares novos e inexpertos, ó mellor aínda nos dan a oportunidade de nos ver nunha vindeira ocasión.
Disque hai dúas cousas certas na vida: a morte, e a Facenda pública. Pra mín aínda había unha terceira: Que na Lagoa de Carreirón non había peixes.
E digo había, porque ése mito quedou destrozado a pasada seman... SÍ que hai peixes. Alomenos as Anguías das fotos e video que achego neste post.
Encetámolas con grandísima surpresa, durante a obrigada visita á lagoa para comprobarmos como as reservas de auga esmorecen a ollos vista. Case tripamos un defunto exemplar de Anguía tirado no camiño, có pescozo e o tronco tronzados. Nun principio, pensamos que algún pavero dos que adoitan achegarse a facer as súas paveradas pola caseta-miradoiro fora quen a trouxera do mar pra deixala alí como un novo chiste destes tempos modernos. Mais uns metros mais adiante case tripamos outro exemplar, mais pequeno e agora, viva. A pregunta é obrigada: Como chegou alí arriba o peixe, dende o fondo case seco do anel da lagoa, dous metros por baixo do camiño?
Baixeina poñéndoa a salvo (creo) nunha das pequenas pozas que quedan, para continuar o roteiro, o que fixemos proendo nestas dúbidas, polo que decidimos pasar outra vez á volta polo sitio do estrano "afloramento" de anguías pra comprobar si continuaba tan milagreira eclosión. Ó chegar observamos unhas pegadas de ave, que polo seu considerable tamaño intúo dalgunha Garza, das que a cotío se deixan ver por alí. Acaso subira esa Garza as dúas anguías alí e fuxeu sen poder papalas ó chegar xente. Semella verosímil, aínda que excesivamente imaxinativo...
Nesto continuamos ó axexo cunha pouca (ehem, bastante) pacencia ata que mais tarde que cedo, comezan a aparecer novos exemplares. Un... dous... tres... catro, cinco, seis... nese avaro espazo debía haber oito ou dez, o que as converteu nun feliz descobremento, pois tiña por bén seguro que non había ningún peixe na lagoa, após dez anos sen siquera presentir ningún por alí.
Ademais isto axúdame a entender a continua presencia de aves netamente pescadoras por alí, coma os Martiños Picapeixes que xa temos retratado.
Porén, aínda queda unha segunda parte tentando atopar unha explicación de continuidade á presencia deste descoñecido censo de viciños do humidal: O proceso reproductivo déstes bichos é o seguinte: Á volta de varios anos mentres se fan adultas, e cando o seu reloxo biolóxico llo lembra, as Anguías voltan o mar pra emprenderen unha épica singladura de 4000km con destino ó Mar dos Sargazos, no medio do Atlántico, onde se reproducen e morren, sendo despois as anguliñas novas as que emprenden ós poucos días o camiño de volta cara a nós.
Tudo moi ben, mais a miña pregunta é: Por onde saen cara ó mar éstas da lagoa, que semellan bloqueadas no humidal de Carreirón?
A única resposta que se me ocurre é que baixen e remonten polo desaugue que tén o humidal na parte mais ó norte, no esteiro das Aceñas. Creo que non hai outra posibilidade. Ou iso, ou que alguén as leve en baldes para alí... ;-)
Vaia, que éstes animais veñen a enriquecer aínda mais a xa xenerosa presenza de fauna na nosa incrible lagoiña, a cal segue a surprendernos coa sua marabillosa variedade biolóxica.
Temos motivos pra ficar contentos e orgullosos deste paraíso... o Sul do paraíso.
