x
MOI AGRADECIDO DA VISITA !! Agardo que gostes do contido

A Poza de Espiñeiro, tribuna VIP







Un pouco mais dunha hectárea é a extensión deste pequeno humidal ó Sur da Arousa, un dos poucos que aínda se conservan con relativa boa saúde medioambiental, e todo a pesar de estar a caron dun camiño moi transitado, rendido por muros e cerrados de leiras por case toda a súa contorna. Porén, pra mín semellan mais surrealistas eses postes marcando fronteiras espichados no medio da "bañeira" da auga, que os peculiares "veciños" do lugar usan como pousadoiros.

Galiña de río - Gallineta común - Moorhen
(Gallinula chloropus)

Precisamente o feito de estar mesmo enriba do camiño dalle unhas posibilidades inmellorables a xeito de varanda pra que os visitantes poidan desfrutar da súa beleza. Non sei si será boa idea, pero boto en falla algún tipo de cerrado neses 30 ou 40 metros de linde coa beira do camiño que evitasen as perigosas incursións caninas que, a xeito de comandos de operacións especiais lánzanse á auga con evidente perigo prá fauna silvestre.

Pato cullerete - Cuchara común - Northern shoveler
(Anas clypeata)

Mais cando esa hectárea escasa se enche coas augas do Outono prodúcese tal brote de fauna que parece coma si fixese un cultivo en pequeno da biodiversidade da nosa Illa, pois tanto na Poza de auga doce, como nos esteiros mariños de Espiñeiro están representadas a meirande parte das especies que podemos avistar en Carreirón ou en calquera outra zona insular. E aínda por riba con especies exclusivas, como é o caso dos patos Culleretes, que nunca avistei fóra deste puntiño da nosa xeografía.

(Para disfrutar mellor das imaxes é recomendable miralo en 720HD)

No vídeo que subo eiquí tentei evidenciar a beleza deste agraciado curruchiño. Comeza cun Cullerete "cú pa riba" procurando o sustento no piso dembaixo, despois un macho de Lavanco que aínda hoxe non sei bén que me preguntou, a unhas Gabotas patiamarelas aseándose na auga doce e aproveitando pra, disimuladamente, ficar ó axexo e aproveitar un descoido de mamá-pata pra encher ó bandullo con algún patiño da nova fornada. Tamén hai unha "Lavanca" que chegou de repente cun ovo no peteiro, o que alí mesmo papou. Sería algún fillo malogrado cuxas proteínas non se poden estragar, que a vida está moi cara e a familia numerosa xa está a petar á porta.
Unha Galiña de río que me recorda un ciclista en pleno "repecho" zumba ó fondo levando no peteiro algo con que face-lo niño, e un Mergullonciño que botou toda a tarde buceando os fondos acá e acullá, lava enérxicamente o que aferra no peteiro pra envialo, e de inmediato volver a chumpar procurando mais. Haise que poñer forte, que xa chegan os pitiños da nova camada deste ano. Éses sí que van ser difíciles de encetar, porque si pequenos son os pais, os fillos non levantan mais que unha noz. E por último a primeira excursión de patiños guiados pola mamá-pata, fuxindo cara a unha zona menos exposta ós paparazzis.

Mergullón pequeno - Zampullín común - Little greve
(Tachybaptus ruficollis)

Todo este desfile sempre o envolve un continuo concerto de chíos e sons de tódolos retratados e doutros que de momento deixaremos só de coristas. Unha música optimizada polo fondo coas arbores formando unha magnífica caixa de resonancia que lle da unha acústica que nona mellora nin o mais sesudo deseño dun palacio de concertos, saturando aínda de mais beleza as cores e formas deste miudo, mais suntuoso teatro da natureza. 



Xa había catro anos dende o último avistamento de Galiñolas negras / Focha común na Lagoa de Carreirón en Abril do 2013. Sempre as botamos de menos, e xa pensabamos que non ían voltar, mais para ledicia e surpresa de propios e alleos, no 2017 témolas en Espiñeiro! Poderemos observar a sinxela fermosura e elegante prestancia desta ave, que tendo en conta a tempada na que estamos de subidón efervescente hormonal, a parexa non debe andar moi lonxe. Agollá as volvamos a ver, e si pode ser, paseando ós pitiños, que xa non deben tardar. 

Un tesouriño medioambiental que por sorte aínda conservamos na Arousa e que deberíamos axudar a preservar, porque a presión humana na nosa pequena Illa é cada vez mais incompatible con éstes entornos nos que os bichiños cós que compartimos o espacio sen dúbida teñen tanto dereito a vivir coma nós.

...ou mais.












Ningún comentario:

Publicar un comentario

Agradezo tódolos comentarios, só pido sentidiño